Concentración por unha tarifa eléctrica Galega

TARIFA ELÉCTRICA GALEGA.Unha necesidade urxente para a nosa industria

En datas recentes vénse de celebrar a poxa que regula o novo sistema de adxudicación da interrumpibilidade; esta modalidade, como era de prever,está xerando moitas dificultades nas empresas con grades consumos eléctricos, como as situadas en Galiza: Alcoa, Megasa, Ferroatlántica, Celsa e SLG Carbón.

A filosofía deste procedemento, claramente neoliberal, parte de considerar a enerxía como un ben calquera, suxeito simplemente ás leis da oferta e a demanda, porén, esquécese intencionadamente que a tarifa eléctrica do Estado está chea de peaxes por decisións políticas: Prima de capacidade, axuda ao carbón español, moratoria nuclear, custes extrapeninsulares,primas renovábeis, etc., ademais a retribución ás empresas produtoras faisepagando sempre co valor da tecnoloxía máis cara en cada banda horaria,polo que determinadas tecnoloxías teñen uns superbeneficios sen ningunha relación cos seus custes de produción.

Para nós a electricidade non é un ben de consumo calquera, é un ben básico, ademais fundamental para a industrialización dun país e, no caso do Estado Español, ten uns prezos altos –comparativamente con resto de Europa- por decisións políticas. Asemade, a tarifa eléctrica ten compoñentes de solidariedade interterritorial, como é no caso extrapeninsular e os custes de transporte –as perdas entres centros de produción e consumo-, mais intencionadamente non recolle os custes que, no caso de Galiza, se soportan polo exceso de xeración eléctrica, custes sociais e medioambientais, cando esta realidade tamén debería ter un reflexo na tarifa eléctrica cunha rebaixa nas peaxes para as nacións –caso da galega- que son historicamente excedentarias.

Sería un despropósito que algunha industria radicada en Galiza pechase, ou se vise afectada negativamente, polos altos prezos da electricidade cando somos un país que exporta enerxía sen acadar por iso ningún beneficio.

E no caso actual do novo sistema de interrumpibilidade danse varias situacións que poden ser perversas para a nosa industria; en primeiro lugar, a falta duns prezos de referencias coñecidos no tempo, o feito de ir a unha poxa anual –unha sorte de ruleta rusa- vai poñer moi en cuestións os necesarios investimentos para as modernizacións destas instalacións e, en segundo lugar, ao ser unha poxa a cegas, onde non se coñecen os prezos acadados por outros posíbeis competidores, vai xerar que empresas do mesmo sector produtivo teñan prezos diferentes de electricidade.

Por todo isto, demandamos a retirada deste sistema de poxa anual para a adxudicación da interrumpibilidade, temporalmente volver ao sistema anterior, é dicir, establecer un prezo por consumo, e todas as empresas que estean interesadas e cumpran os requisitos técnicos poder ser consumidores; mais tamén, demandamos unha reformulación de todo o

sistema eléctrico, que admita tarifas máis baixas ás Comunidades netamente produtoras, que limpe a tarifa eléctrica de retribucións que deberían estar soportadas polos Orzamentos do Estado e que mude o sistema de pago ás empresas de xeración por un modelo de retribución de custes segundo a tecnoloxía empregada.

Galiza excedentaria
O noso País é, ano tras ano, excedente na xeración de electricidade; esta situación débese á especialización forzada que, dende o Estado, se deseñou neste sector, primeiro foi con centrais hidráulicas, logo cunha intensa explotación de lignito pardo para queimar en centrais térmicas e, por último, no aproveitamento do vento para o sector eólico, mais tamén coa construción de centrais de gas, de biomasa e doutras tecnoloxías renovábeis.

Todo un amplo abano de sistemas de produción eléctrica que, efectivamente, nos permiten seren excedentarios, mais sen ningunha contraprestación nin repercusión positiva en Galiza que, por unha banda, ve como padece as consecuencias medioambientais e de uso do territorio(asolagamento de vales, expropiacións, etc.) e, pola outra, é solidaria no mantemento do sistema eléctrico pagado extracustes do propio sistema como son o transporte e a extrapeninsularidade; é dicir, nós aportamos moito máis do que o sistema nos devolve.

Interrumpibilidade

Aínda por riba, temos que ver agora como na implantación do sistema de poxa na adxudicación da interumpibilidade ponse en risco o futuro dunha parte significativa da nosa industria.

Estes sistema de poxas substitúe á antiga tarifa G-4 para grandes consumidores e, posteriormente, á concesión do dereito de interrumpibilidade a aquelas industrias que cumprían uns determinados requisitos.

Dende este ano faise unha poxa, por un ano de duración, o que ademais de abrir as portas á competencia desleal entre empresas do mesmo sector produtivo, xera unha enorme incerteza para a sempre necesaria modernización de factorías, que conleva grades investimentos.

Industrias deste tipo non poden estar ano a ano cuestionándose cal vai ser o prezo futuro da enerxía, precisan dun horizonte de estabilidade nos prezos da electricidade, algo que o actual sistema négalles.

Euskadi

Calquera país considera o sector eléctrico como estratéxico, por iso existen diferentes iniciativas, dentro do Estado, para conseguir prezos máis baixos, unha delas en Euskadi, onde o PNV pactou co Goberno Central o seu apoio á última Lei do Sector Eléctrico (Lei 24/2013), a cambio de que se realizase unha modificación na definición de alta tensión.

Na actualidade, entre 36 kV e 220 kV considérase alta tensión, entre 1 kV e 36 kV media tensión e, por debaixo, de 1 kV baixa tensión.

O cambio solicitado consiste en considerar alta tensión as redes de máis de 30 kV, con esta modificación técnica se beneficiarían dunhas peaxes máis baixas a maioría das empresas bascas que teñen unha potencia contratada de 33 kV.

Este é un caso singular, pois a rede de 33 kV circunscríbese practicamente a Euskadi.

Esta modificación, que segundo o propio PNV, podería supor unha rebaixa das peaxes do 50% en dous anos, vén de ser proposta polo Goberno Central ao organismo regulador, para a súa validación, o pasado 3 de setembro.

Catalunya

No proceso de soberanía política encetado en Catalunya elaborouse o Libro Branco sobre a Transición Nacional, no que existe un apartado concreto sobre o sector enerxético.

Neste texto arguméntase a súa capacidade produtiva de enerxía eléctrica, na que tamén son excedentarios –aínda que en moita menor medida que Galiza-, e considerase fundamental dispor de competencias exclusivas en materia retributiva e de planificación de infraestruturas, así como a realización dunha auditoría integral de cada sistema enerxético para optimizar o seu funcionamento e establecer un sistema de regulación de retribucións fundamentado nos custes reais de produción.

Nese mesmo Libro Branco, calculan que a Catalunya lle costa un mínimo duns 934 millóns de euros/ano o mantemento do sistema eléctrico español, e que, de ter competencias propias, poderían subministrar enerxía a uns prezos un 30% inferiores aos do Estado.

Galiza

Vemos con diferentes formulacións, mais cun mesmo obxectivo, como outras nacións do Estado buscan formulas para abaratar o prezo da electricidade; tamén en Galiza, a propia CIG presentou unha ILP no Parlamento Galego onde propuña unha rebaixa nas peaxes do 30%, como é coñecido esta ILP foi rexeitada polo PP.

Nós, ademais de seren excedentarios, sufragamos, como dicíamos ao principio, a parte que nos corresponde dos extracustes dos sistemas extrapeninsulares, calculados no ano 2013 en 1.800 millóns de euros, tamén as primas ao carbón español, uns 500 millóns de euros, a moratoria nuclear, as perdas por transporte, etc.; é dicir, somos abertamente solidarios/as, porén, vemos agora como o propio sistema e a nova regulación da interrumpibilidade poñen en perigo a nosa industria.

Por iso, dende a CIG demandamos a apertura dun debate político e social sobre a necesidade e a urxencia de termos unha enerxía máis barata.

Unha enerxía máis barata para o consumo doméstico, para atender as necesidades do noso pobo que ten as pensións e os salarios entre os máis baixos do Estado.

Unha enerxía máis barata para defender a nosa cativa industria e, tamén, para favorecer aos sectores produtivos básicos.

Unha enerxía máis barata por que é de xustiza, non poden esquilmar os nosos recursos naturais, levar os beneficios lonxe do País e, por outra banda, por impedimentos á nosa capacidade de producir.

A CIG valora o anuncio de Alcoa de retirar o ERE pero advirte que non haberá garantías de futuro até mudar o actual sistema tarifario

A Coruña, a 23 de decembro de 2014

A Sección Sindical da CIG en Alcoa Inespal valora moi positivamente o anuncio feito esta mesma tarde pola multinacional do aluminio de que retirará o ERE de extinción para a fábrica da Coruña, tras o resultado da segunda poxa da interrumpibilidade. Con esta decisión, engaden, garántese que a fábrica continúe aberta durante o 2015 e que se manteñan os 400 postos de traballo.

A empresa, segundo informou nesa reunión co Comité, comunicará a retirada do expediente ao Ministerio de Traballo, en canto a CNMV emita o ditame pertinente que confirma a validez da poxa. Unha resolución que se agarda estea nun par de días.

Porén, dende a representación da CIG poñen o punto de atención tamén sobre as consecuencias que o novo sistema de adxudicación terá nas condicións laborais, xa que dende a dirección se informou que o prezo acadado deixa as fábricas nunha “situación peor” polo que nun futuro non se descarta que a empresa pretenda tocar o convenio e aplicar un “aforro” de custes pola vía do recorte salarial. Tal e como xa aconteceu hai un ano.

En todo caso, dende a Sección Sindical advirten que o problema para a fábrica da Coruña, e por extensión para todas as factorías de Alcoa, non está resolto en tanto non se modifique o sistema de adxudicación da interrumpibilidade e todo o sistema tarifario. Pois, advirten, ao adxudicarse a interrumpibilidade de xeito anual, a empresa atoparase co mesmo problema do custe da enerxía o vindeiro ano.

Por iso, reclaman apertura dun debate social e político sobre a necesidade de contarmos cunha tarifa eléctrica galega que nos permita ter un prezo da enerxía máis baixo e que garanta a continuidade da actividade e dos empregos da nosa industria pesada.

A CIG promove concentracións o xoves 18 de decembro nas empresas con grandes consumos enerxéticos en demanda dunha Tarifa Eléctrica Galega

A central sindical defende a apertura dun debate político e social sobre a necesidade de termos unha enerxía máis barata 

A CIG ten convocadas para este xoves, 18 de decembro, concentracións nas industrias galegas con grandes consumos enerxéticos en demanda dunha Tarifa Eléctrica Galega que favoreza a continuidade do tecido industrial e o mantemento dos miles de empregos que xera. Unha reivindicación que a central nacionalista leva tempo defendendo e que hoxe está de primeirísima actualidade tras dos resultados das poxa de interrrumpibilidade, que algunhas destas empresas están a utilizar como escusa para xustificar a aplicación de EREs, modificacións das condicións laborais e mesmo peches de fábricas.

As concentracións realizaranse coincidindo cos cambios de quendas nos seguintes horarios e fábricas:

• Ferroátlantica (Sabón e Cee): ás 13:45 horas.
• Celsa Atlantic (A Laracha):  a partir das 13 horas.
• Alcoa (A Coruña e San Cibrao): a partir das 13 horas.
• SGL Carbón (A Coruña): súmase á protesta de Alcoa Inespal.
• Megasa (Narón): ás 13 horas.

Estas mobilizacións enmárcanse nunha campaña que a CIG vén de pór en marcha para levar ao debate político e social a necesidade de contar cunha Tarifa Eléctrica Galega que nos permita obter unha enerxía máis barata. Por iso, alén das concentracións nas empresas que máis directamente afectadas poidan estar polo prezo da enerxía, a central sindical tamén promoverá posicionamentos das Corporacións locais e mobilizacións nos Concellos onde se asentan estas fábricas. Así, xa está acordada unha primeira xornada de concentracións para o día 16 de xaneiro, ás 19:00 horas, diante dos concellos nos que están as fábricas mencionadas.

A reivindicación dunha Tarifa Eléctrica Galega xa estaba presente na ILP de 100 medidas para a creación de emprego en Galiza que a central nacionalista defendeu no Parlamento en abril deste ano, e a través da que se propoñía unha rebaixa nas peaxes do 30%. Unha iniciativa lexislativa popular que, hai que subliñar, foi rexeitada cos votos en contra do PP.

Cómpre lembrar que a tarifa eléctrica soporta unha cantidade de extracustes que Galiza tamén ten que abonar, aínda sendo produtora e excedentaria de enerxía ano tras ano. É dicir, pagamos os custes da extrapeninsulariedade ou do  transporte, como calquera outro territorio non produtor, mais non obtemos ningún beneficio ou contraprestación. Somos solidarios no mantemento do sistema e a maiores cargamos con todo o custe social e medioambiental que deriva da especialización forzada que dende o estado se deseñou neste sector.

A demanda da CIG non é unha entelequia se hai vontade política. E así o demostra o pacto ao que chegou o PNV co goberno español para realizar unha modificación na definición da alta tensión, que podería supor unha rebaixa das peaxes do 50% en dous anos.

Por iso, a CIG demanda a apertura dun debate político e social sobre a necesidade de termos unha enerxía máis barata para o consumo doméstico, par defender a nosa cativa industria, para favorecer os nosos sectores produtivos básicos e porque non podemos consentir que se esquilmen os nosos recursos naturais, se leven os beneficios lonxe de Galiza e, ao tempo, se poñan impedimentos á nosa capacidade de producir. 

Interpelación no congreso do BNG sobre a interrupibilidade e as consecuencias na industria Galega

Comunicado da dirección para o inicio do proceso de despido colectivo

Polo momento non nos deron mais datos,este proceso iniciouse conxuntamente ca planta de Avilés afectando a máis de 800 empregos directos.

Tamén a empresa manifestou que se durante este período se acadaba un resultado mellor coa celebración da anunciada segunda poxa (prevista para mediados de mes) ou outra oportunidade que se presente ,podería retomar a produción nas citadas plantas.

Pero que de calquera maneira de celebrarse a segunda poxa nas actuais condicións e non conseguisen o prezo desexado non se solucionaría o problema e continuarían adiante co proceso.

A reunión do comunicado para o Martes día 2 en Madrid cos comités das dúas plantas pospúxose, polo que sigue adiante a asemblea prevista para ese día en horarios de 10:30  horas e 17:30 horas, tal e como estaba anunciado,pregamos a maior asistencia debido a importancia do asunto a tratar.

O goberno de España quere afundir a industria pesada.

As últimas novas recibidas da poxa da interrumpibilidade non poden ser máis preocupantes.Segundo confirmou a dirección da empresa o resultado desa poxa foi que tanto a nosa planta como a de Avilés quedaron sen interrumpibilidade e San Cibrao conseguiu tres paquetes de 90 Mw de catro que necesitaba. Parece ser que  que o goberno podería facer unha segunda poxa, xa que quedaron sen adxudicar 200 millóns de euros.

A cuestión é que prezo conseguiu San Cibrao, e que prezo conseguiría a planta da Coruña nesa segunda oportunidade. Parece claro que os tres paquetes de 90 que van para a Mariña foron os derradeiros da poxa e a un prezo inferior o desexable. Se hai unha repesca, entendemos que o prezo de saída non será superior ao conseguido na primeira, senón as outras empresas poderían alegar que as timaron.

A única certeza que temos é que  este sistema de reparto da interrumpibilidade e a regulación de todo o sistema eléctrico forman un sistema demencial, que foi creado polo PP a finais dos anos noventa e conservado por todos os gobernos seguintes, e que o Ministro de Desindustria Soria está a enrevesalo aínda máis se cabe. O resultado desta última tolería era totalmente previsible. A ocorrencia de facer unha poxa ao revés, na que soamente hai un comprador e un montón de vendedores con necesidades moi diferentes, e sabendo por anticipado que había máis demanda que oferta,  e dicir, que non había café para todos, que algúns ían pasar lambendo, facíanos temer o resultado que finalmente se deu.

Temos que exixir ao goberno que rectifique, porque desta forma vai destruír toda a gran industria, especialmente a nosa, que é a máis dependente dos custos enerxéticos e a máis prexudicada deste reparto. Ademais do aumento dos custos estaría a inseguridade permanente de non saber a que prezo van pagar a enerxía o ano seguinte, porque esta poxa repetirase todos os anos


E totalmente imposible facelo peor. Non existe no universo un goberno de calquera ideoloxía política que  poda superar tamaña estupidez. Imposible.


Con este goberno imos de cu.

Soberanía enerxética xa!